ನಿಶ್ಚಲ ತಾರೆ ನೀನು

ಎಲ್ಲ ಬೆಳಕು ಕಳೆದ ಮೇಲೂ ಉಳಿಯುವ ನಿಶ್ಚಲ ತಾರೆ ನೀನು, ನಿನ್ನ ಮರೆತು ಹೇಗಿರಲಿ ನಾನು. ಈ ನಿಶಿ ನಿರಾಮಯತೆಯಲ್ಲಿ ಎದೆ ಚಾಚಿದ ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಂತೆ, ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಸುವೆ ಜಲಧಿ ಎದ್ದಂತೆ. ಚಾಚಿದಷ್ಟು ದೂರ, ಇನ್ನು ದೂರ. ಇನ್ನೂ ಚಾಚುತ್ತೇನೆ, ಸಿಕ್ಕುಬಿಡುವೆಯೆಂಬ ಭಯದಲ್ಲಿ. ಇಲ್ಲಿದ್ದು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಅರಳುವೆ, ಸುರ ಸುರಭಿ ಘಮಘಮಿಸಿ. ನಾನು ಕೈ ಚಾಚುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇನೆ, ನೀನು ಸಿಗದಂತಿರು, ಈ ಹಂಬಲದಲ್ಲೆ ಸುಖವಿದೆ.

Continue reading →